Ηλίας Χατζηχριστοδούλου,

Ιδρυτής και Διευθυντής του Athens Digital Arts Festival

 Ένα Ταξίδι στην Ψηφιακή Τέχνη και Καινοτομία

Το Athens Digital Arts Festival (ADAF), το Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακών Τεχνών της Ελλάδας, αποτελεί πλέον έναν θεσμό ορόσημο για τον πολιτισμό και την τεχνολογία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στη Νότια Ευρώπη. Η γέννησή του το 2005 σηματοδότησε μια φιλόδοξη προσπάθεια να φέρει τις ψηφιακές τέχνες στο προσκήνιο της ελληνικής πολιτιστικής σκηνής, σε μια εποχή που η ψηφιακή επανάσταση άρχιζε να διαμορφώνει ανεξίτηλα το παγκόσμιο τοπίο.

 

Από ένα αρχικό γεγονός, επικεντρωμένο κυρίως στην τότε αναδυόμενη τάση της video art, το ADAF εξελίχθηκε χρόνο με τον χρόνο. Μεγάλωσε, ανδρώθηκε και μεταμορφώθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα διεθνή φεστιβάλ ψηφιακής δημιουργίας, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση, πρεστίζ και πολλαπλές βραβεύσεις. Η πορεία του είναι αντιπροσωπευτική της δυναμικής του χώρου των ψηφιακών τεχνών, αντανακλώντας τις συνεχείς αλλαγές και την αδιάκοπη καινοτομία.

 

Κάθε χρόνο, το ADAF φιλοξενεί μια εντυπωσιακή ποικιλία έργων που συνδυάζουν αριστοτεχνικά την τέχνη με την τεχνολογία. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην προώθηση της επιστήμης και των πλέον σύγχρονων επιτευγμάτων της, αναδεικνύοντας πώς η τεχνολογία μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο δημιουργίας και έκφρασης. Εγκαταστάσεις (installations) που μεταμορφώνουν τον χώρο, καθηλωτικές εμπειρίες Εικονικής Πραγματικότητας (VR), διαδραστικές εφαρμογές που προσκαλούν το κοινό σε ενεργή συμμετοχή, ψηφιακές περφόρμανς που αμφισβητούν τα όρια της ζωντανής τέχνης, και πρωτοποριακές προβολές από δημιουργούς από όλο τον κόσμο, αποτελούν μόνο μερικές από τις δημοφιλέστερες κατηγορίες που παρουσιάζονται. Σήμερα το Φεστιβάλ φιλοξενεί συνολικά δώδεκα ξεχωριστές κατηγορίες, οι οποίες εμπλουτίζονται διαρκώς, λειτουργώντας σαν ένας ζωντανός οργανισμός που εκπροσωπεί την τομή της τεχνολογίας στην τέχνη, προβάλλοντας τόσο διεθνείς όσο και τοπικούς καλλιτέχνες.

 

Παράλληλα με την προβολή έργων, το ADAF δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαιδευτική διάσταση και τον διαδραστικό του χαρακτήρα. Μέσω workshops, παρουσιάσεων και διαλέξεων, το κοινό έχει την ευκαιρία να εμβαθύνει σε θέματα που αφορούν την τεχνολογία, τον πολιτισμό και την καινοτομία, διατηρώντας πάντα έναν ανοιχτό και προσβάσιμο χαρακτήρα. Η εκπαίδευση του κοινού γύρω από ζητήματα ψηφιακού κόσμου και κουλτούρας υπήρξε κρίσιμη έως και το 2019. Την περίοδο αυτή, η έννοια της τεχνολογίας στην καθημερινότητα, με την ευρεία διάδοση του γρήγορου διαδικτύου, τη χρήση των smartphones και την άνοδο των social media, ήταν κάτι νέο και σχετικά αχαρτογράφητο, το οποίο ο καθένας έπρεπε σιγά-σιγά να οικειοποιηθεί. Μετά το τεχνολογικό «μπουμ» που ακολούθησε, ιδίως μετά την περίοδο της πανδημίας του κορονοϊού και του lockdown, αλλά και την εκρηκτική άνοδο της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), η σωστή εκπαίδευση είναι πλέον πιο σημαντική από ποτέ. Εστιάζει σε ζητήματα όπως η αντιμετώπιση της απάτης, των ψευδών ειδήσεων και εικόνων (deepfakes), καθώς και οι ηθικές προεκτάσεις των νέων εργαλείων που έχουν προκύψει από την ταχεία εξέλιξη της τεχνολογίας.

 

Η Συμβιωτική Σχέση Τεχνολογίας και Τέχνης: Το Χρονολόγιο των Ψηφιακών Εξελίξεων

 

Από το 2000 και μετά, οι ψηφιακές τέχνες γνώρισαν ραγδαία ανάπτυξη, διαμορφωμένες από τις τεχνολογικές εξελίξεις και την εξάπλωση του διαδικτύου. Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη για το Athens Digital Arts Festival (ADAF), καθώς οι κατηγορίες και οι θεματικές του αντανακλούν πάντα τις σύγχρονες τάσεις.

 

Πριν το ADAF,  2000-2005, οι καλλιτέχνες πειραματιζόταν πολύ με την video art, τις προβολές (VJing) και τις πρώτες μορφές ψηφιακής ζωγραφικής. Διαδικτυακές κοινότητες αναδύθηκαν ως πλατφόρμες προβολής έργων η σε μικρούς χώρους κυρίως θεάματος για το μουσικό τμήμα.

 

2005-2010, Παγκοσμίως, τα 3D Animations και τα διανυσματικά γραφικά (Vector Graphics) αναπτύχθηκαν, ενώ το ADAF υιοθέτησε σταδιακά τις κατηγορίες Digital Image, Web Art (Netart), καθώς και περφόρμανς με avant garde πειραματικη μουσικη, επιδεικνύοντας την ικανότητά του να παραμένει στην αιχμή των εξελίξεων. Η πρώτη πενταετία του ADAF, είδε το Φεστιβάλ να εστιάζει στην video art και τις πειραματικές προβολές, συνδυάζοντάς τες με μουσικά δρώμενα και τις πρώτες εγκαταστάσεις με προβολείς. ΟνομαζότανAthens Video Art Festival, μια και ήρθε να καλύψει αρχικά το κενό στην παρουσίαση βίντεο τέχνης στην Αθηνά και την Ελλάδα.

 

2010-2015, Παγκοσμίως, ο σχεδιασμός κινήθηκε προς το Flat Design και τον Μινιμαλισμό, ενώ το Responsive Design έγινε πρότυπο ενώ μπαίνουμε σιγά σιγά στην εποχή του του Internet of Things (IoT). Το ADAF ενσωμάτωσε έργα όπως την τέχνη με αισθητήρες(διαδραστική τέχνη), την τεχνική του projection mapping, την οπτικοποίηση δεδομένων και προς το τέλος τις εφαρμογές κινητών (Mobile Apps) και την generative art καθώς και τις οπτικοακουστικές παραστάσεις περφόρμανς. Αυτη την περίοδο συστήνει για πρώτη φορά  την κατηγορία ADAF kids που έχει έργα από όλες τις άλλες κατηγορίες με την διαφορά ότι είναι κατάλληλα διαμορφωμένα για μικρά παιδιά και στο τέλος της πενταετίας, συνειδητοποιεί πως πλέον αποτελεί μια πολύ μεγαλύτερη ομπρελά από αυτή που χαρακτηρίζει ο τίτλος του (Αthens Video Art Festival) και προβαίνει στο rebranding του σε Athens Digital Arts Festival για να εκφράζει καλυτέρα την ποικιλία των έργων που φιλοξενεί με τις τότε κατηγορίες του.

Το 2015-2020 έφερε την εποχή  των δεδομένων, της εμπορικότητας των So.Me. και της μηχανικής εκμάθησης αλλά και την εποχή που σιγά σιγά οι ψηφιακές τέχνες έφυγαν από τον φετιχισμό της τεχνολογικής χρήσης και αρχίζουν να επικεντρώνονται περισσότεροστο concept των έργων. Το ADAF σε αυτή την στροφή, συστήνει τις ετήσιες θεματικές δίνοντας επιπλέον βάρος στην έννοια concept. Σταδιακά ενσωμάτωσε στο πρόγραμμά του έργα data visualisation, Ρομποτικης, Βιοτέχνης και βιομιμητισμού (Bioart- Biomimicry), τις πρώτες εμβυθιστικές εγκαταστάσεις, αλλά και έργα που ερευνούν την σχέση του ανθρώπου με την μηχανή. Προς το τέλος της πενταετίας, άρχισε να φιλοξενεί έργα που χρησιμοποιούσαν Machine Learning, Data Art, Deep Learning και Neural Art, εξερευνώντας τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης σε ένα πιο πρώιμο στάδιο. Σύστησε νέες κατηγορίες όπως η  Εικονική /Επαυξημένη Πραγματικότητα (VR/AR),και τα Games ως ξεχωριστές ενότητες. Ενδεικτικά, σε αυτή την πενταετία βλέπουμε κόνσεπτ όπως “Τέχνη και Δημόσιος Χώρος” (2015) εξερεύνησε την αλληλεπίδραση της ψηφιακής δημιουργίας με το αστικό περιβάλλον. Το “Digital Pop” (2016) ανέδειξε τη σχέση της ψηφιακής τέχνης με την pop κουλτούρα και το “Singularity” (2018) που διερεύνησε το σημείο όπου η τεχνολογική πρόοδος ξεπερνά την ανθρώπινη νόηση, εστιάζοντας στην τεχνητή νοημοσύνη και το μέλλον.

 

Από το 2020 έως σήμερα, βιώνουμε την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) και του Μετα-Σύμπαντος την εποχή που η έννοια της τέχνο-ηθικής και της ανθρώπινης σχέσης με την μηχανή μπαίνει και επίσημα πια στο προσκήνιο.  Η είσοδος των NFTs και του blockchain αναδιαμόρφωσε την ιδιοκτησία της τέχνης, ενώ η AI-Generated Art γίνεται όλο και πιο διαδεδομένη, περιλαμβάνοντας metaverse εγκαταστάσεις και ψηφιακά “twins” πολιτιστικών χώρων υπάρχει μια πιο γενικευμένη οικειοποίηση του digitalization ιδίως μετά την εποχή του κόβιντ. Κατά την περίοδο της πανδημίας το φεστιβάλ ξεκινά για πρώτη φορά το ADAF ONLINE, ενός πλήρως ψηφιοποιημένου φεστιβάλ. Μετά την πανδημία, συνεχίζει και συνυπάρχει με το φυσικό γεγονός, όντας προσβασιμο από παντού και σε όλους. Όσον αφορά την φυσική έκδοση, για  άλλη μια φορά το  ADAF βρίσκεται στην αιχμή, φιλοξενώντας εξελιγμένες μεθοδολογίες εμβύθισης, laser εμπειρίες, εξελιγμένη ρομποτική και διαδραστικά επιστημονικά και conceptual έργα, προηγμένα παιχνίδια, AI τέχνη, έργα Μικτής και Εκτεταμένης Πραγματικότητας (MR/XR) και XR Performances. Σε αυτό το διάστημα συναντούμε θεματικές όπως το το “Tactus” (2021) την απτική διάσταση της ψηφιακής εμπειρίας στην πρώτη μετά – κόβιντ εποχή, το “FutuRetro”( 2023) που μιλά για την αγάπη στο ρετρό και πως ενσωματώνεται αυτό στην αισθητική του φουτουρισμού, αλλά και το Simulacra (2025) το οποίο εξερεύνησε την έννοια της προσομοίωσης στην σημερινή εποχή συμβίωσης με το AI.

 

Αυτή την περίοδο το φεστιβάλ κινήθηκε και με μεγάλη εξωστρέφεια, με στόχο και να αναπτύξει και την βάση του κοινού του, και σε μεγάλες παραγωγές και θεάματα στον δημόσιο ιστό. Ανέλαβε την παραγωγή, δημιούργησε και βραβεύτηκε, για τις εμβληματικές προβολές (3D Projection Mapping show) στην όψη της Βουλής των Ελλήνων, ψηφιακές πολυθεματικές εγκαταστάσεις για το Μετρό της Θεσσαλονίκης, καθώς και διαδραστικές μεγάλου μεγέθους χριστουγεννιάτικες εγκαταστάσεις στον δημόσιο χώρο της Αθήνας.

Συνολικά, μπορούμε να παρατηρήσουμε πως το φεστιβάλ προσαρμόστηκε  σε κάθε περίπου πενταετία, για να αντικατοπτρίσει τις ανάγκες της κάθε εποχής,  τις τάσεις των καλλιτεχνών ψηφιακής τέχνης, την πιο σύγχρονη τεχνολογία,  αλλά και τους προβληματισμούς του κοινού γύρω από θέματα τεχνολογικής ανάπτυξης, ανανεώνοντας τον εαυτό του, μεταμορφώνοντας το DNA του, και  προσφέροντας καινοτόμες, ποιοτικές, και μοναδικές  εμπειρίες για όλους. Οι ψηφιακές τέχνες πλέον αγγίζουν κοινωνικά, πολιτικά και περιβαλλοντικά ζητήματα, διαμορφώνοντας ένα δυναμικό τοπίο στο οποίο το ADAF βρίσκεται πάντα στην καρδιά της εξέλιξης μιλώντας για το περιβάλλον την ηθική και την σχέση μας με την τεχνολογία μέσα από αυτή.

 

Δομή και Πρόγραμμα

 

Το Athens Digital Arts Festival δομείται πάντοτε γύρω από το ανοιχτό κάλεσμα συμμέτοχης του, το οποίο λαμβάνει χωρά δημοσιά από την πρώτη κιόλας διοργάνωση του. Από τότε που ξεκίνησε να υπάρχει το ετήσιο θεματικό πλαίσιο, η ανακοίνωση του θέματος σηματοδοτεί το κάλεσμα συμμέτοχης αλλά και την επίσημη έναρξη περιόδου της διοργάνωσης. Το κάλεσμα αυτό απευθύνεται σε καλλιτέχνες, δημιουργούς και ερευνητές από όλο τον κόσμο, που καλούνται να καταθέσουν έργα, παρουσιάσεις και προτάσεις, τα οποία συνδιαλέγονται με τη θεματική της χρονιάς.

 

Το φεστιβάλ δέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες αιτήσεις, με έργα που φτάνουν να αριθμούν πολλές δεκάδες χιλιάδες, κατανεμημένα σε δώδεκα βασικές κατηγορίες: Digital Image, Animation, Video Art, Web Art, Installation Art, A/VPerformance, VR/AR/XR, Games, Talks, Workshops, Music and Kids. Πέρα από αυτές, λειτουργούν και άτυπες υπό-κατηγορίες, όπως το πρόγραμμα με φεστιβάλ από όλο τον κόσμο (Festivals of the World), οι ακαδημαϊκές συνεργασίες (Academic Collaborations), και τα ειδικά αφιερώματα (special tributes) που ενισχύουν τον διεθνή και εκπαιδευτικό χαρακτήρα της διοργάνωσης χωρίς να συμμετέχουν στο ανοιχτό κάλεσμα συμμέτοχης αλλά μέσα από συνεργασίες που επιδιώκει η ομάδα της επιμέλειας του φεστιβάλ.

 

Η επιλογή των έργων είναι μια πολύπλοκη και απαιτητική διαδικασία, που εκτείνεται σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Η ομάδα επιμέλειας, αποτελούμενη από εξειδικευμένους επιμελητές, αναλαμβάνει μελετώντας τις υποβολές αλλά και το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, να επιλέξει τα έργα που ανταποκρίνονται καλύτερα στο περιεχόμενο και την ποιότητα του φεστιβάλ. Ενώ το πρόγραμμα εμπλουτίζεται παράλληλα από προσκλήσεις έργων εκτός καλέσματος, τα οποία ξεχωρίζουν είτε για τη συνάφειά τους με το θέμα είτε για την τεχνολογική καινοτομία τους.

 

Αυτή η συνεχής και συνειδητή εργασία απαιτεί μελέτη, προσοχή και αφοσίωση, κάνοντας το ADAF μια διοργάνωση υψηλών προδιαγραφών, που βασίζεται στο μεράκι, τη συλλογικότητα και την ανοιχτή δημιουργικότητα. Στην πραγματικότητα, η σύνθεση του προγράμματος προκύπτει από την δημιουργική ζύμωση των μελών της ομάδας, που συζητούν, συνεδριάζουν και συνεργάζονται καθ’ όλη την χρονιά για να φέρουν εις πέρας το πρόγραμμα και κατ’ επέκταση μια ολοκληρωμένη και πολυδιάστατή διοργάνωση.

 

Η Συμβολή στη Δημιουργία της Τοπικής Κοινότητας Ψηφιακών Τεχνών

 

Η συμβολή του ADAF είναι πολύ σημαντική στη δημιουργία και ενδυνάμωση της τοπικής κοινότητας Ελλήνων δημιουργών στον χώρο των ψηφιακών τεχνών. Αποτελεί το μακροβιότερο και, επί σειρά ετών, το μοναδικό γεγονός στην χώρα αφιερωμένο στην ψηφιακή τέχνη. Το Φεστιβάλ, που ακόμη και σήμερα είναι από τα πολύ λίγα γεγονότα στον χώρο αυτό, προσπαθεί ενεργά να συντάξει, να συσπειρώσει, να δώσει ερεθίσματα, να καλλιεργήσει, αλλά και να προωθήσει στο εξωτερικό την τοπική κοινότητα καλλιτεχνών.

 

Για την επίτευξη αυτών των σκοπών, το ADAF δεν περιορίζεται μόνο στην αναζήτηση και τη φιλοξενία Ελλήνων καλλιτεχνών, δίνοντάς τους τον χώρο να αναδείξουν και να εξελίξουν την τέχνη τους. Φιλοξενεί σταθερά, από την πρώτη κιόλας διοργάνωσή του, έργα και δράσεις από ξένα φεστιβάλ, τα οποία παρουσιάζει, δημιουργώντας μια γέφυρα πολιτιστικής ανταλλαγής. Παράλληλα, στο πλαίσιο αυτής της ανταλλαγής περιεχομένου, προωθεί Έλληνες καλλιτέχνες σε αυτά τα διεθνή φεστιβάλ, ενισχύοντας την εξωστρέφεια. Επιπλέον, συνεργάζεται ενεργά και στενά με πανεπιστήμια που διαθέτουν σχετικά τμήματα (όπως η Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνων Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Σχολή Ψηφιακών Τεχνών του Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου, Εικαστικών Τεχνών και Επιστήμων της Τέχνης του Πανεπιστήμιου Ιωάννινων) αλλά και με ιδιωτικές σχολές (ΑΚΤΟ, SAE, κλπ) και ερευνητικά κέντρα όπως ο Δημόκριτος, με στόχο την ανάδειξη έργων νέων, φοιτητών καλλιτεχνών που αγαπούν και επιθυμούν να συνδράμουν στο είδος της ψηφιακής τέχνης.

 

Το Φεστιβάλ δέχεται επίσης προτάσεις και ιδέες από Έλληνες (και όχι μόνο) καλλιτέχνες και καταβάλλει προσπάθειες να βρει πηγές χρηματοδότησης για την υλοποίηση αυτών των έργων. Ασχολείται επίσης ενεργά με τη διασφάλιση υψηλής ποιότητας τεχνολογικών μέσων, τα οποία διαθέτει σε τοπικούς καλλιτέχνες για την ανάπτυξη και την έρευνα (R&D) αλλά και την παρουσίαση των έργων τους και εκτός ADAF.

 

Η Περιπλάνηση στους “Χώρους” της Πόλης και η Θεσμική Εξέλιξη

 

Το Φεστιβάλ, στις απαρχές του, είχε παρουσία ως μια ανεξάρτητη γιορτή, σε συνεργασία με εμπορικούς χώρους που διέθεταν πολιτιστικό υπόβαθρο, ή/και σε κάποιους δημόσιους χώρους. Πολύ σύντομα, όμως, πέρασε στην επόμενη φάση του, αρχίζοντας να συγκεντρώνει περισσότερη προσοχή από το κοινό και κερδίζοντας την πρώτη θεσμική του υποστήριξη σε επίπεδο χώρου. Βρήκε μόνιμη στέγη στην σχετικά νεαρή τότε Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στο Γκάζι, στην οποία και παρέμεινε μέχρι που έκλεισε την πρώτη δεκαετία της ζωής του.

Μετά την εκθετική του εξέλιξη, αλλά και την ανακοίνωση της ίδρυσης του Μουσείου Φωταερίου εντός της Τεχνόπολης, γεγονός που περιόριζε την πρόσβαση σε εκθεσιακά κτίσματα, το Φεστιβάλ αποφάσισε να μετακινηθεί σε άλλους χώρους διεξαγωγής. Έτσι, ξεκίνησε την πλέον χαρακτηριστική «περιπλάνησή» του στο κέντρο της Αθήνας. Αυτή η περίοδος συνέπεσε με την οικονομική κρίση και την εγκατάλειψη πολλών μεγάλων κτιρίων στο κέντρο, ιδίως στο εμπορικό τρίγωνο. Το Φεστιβάλ, εκμεταλλευόμενο τη δυνατότητα να δώσει «φως» και ζωή, άρχισε να επιλέγει κλειστά και εγκαταλελειμμένα κτίρια, να τα μεταμορφώνει για σύντομο χρονικό διάστημα και να τα επαναφέρει στην επιφάνεια. Κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό σημείο, όσο πιο αντισυμβατικό τόσο το καλύτερο, γινόταν το σπίτι του Φεστιβάλ για λίγες μέρες, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε εγκαταστάσεις με διαφορετικές χωρικές προδιαγραφές να βρουν στέγη.

 

Αυτή η περίοδος συνέπεσε επίσης με την απόφαση του Φεστιβάλ να αποκτήσει ετήσια θεματική, επιτρέποντας τη συγκέντρωση έργων γύρω από έναν συγκεκριμένο πυρήνα κάθε φορά προς έκθεση. Αυτό μετέτρεπε κάθε ένα από τα κτίρια σε μια πραγματικά νέα εμπειρία για τους επισκέπτες. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα από αυτά τα κτίρια, μετά το πέρασμα του Φεστιβάλ και το άνοιγμά τους στο πλαίσιο αυτό, έβρισκαν νέα χρήση, καθιστώντας το Φεστιβάλ έναν περιζήτητο βραχυπρόθεσμο «ενοικιαστή».

 

Τα τελευταία χρόνια, όμως, και μετά την υπεραύξηση του τουρισμού και των ξενοδοχειακών μονάδων στο κέντρο της πόλης, η εξεύρεση τέτοιων διαθέσιμων κτιρίων γίνεται όλο και πιο σπάνια αλλά και λιγότερο σημαντική. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι ψηφιακές τέχνες, ως έννοια, εισήλθαν πιο δυναμικά στη ζωή μας και από «underground» κουλτούρα θεωρούνται πλέον «mainstream», δημιουργήθηκε η ανάγκη έκθεσης σε αλλιώτικους χώρους νεωτεριστικά αντισυμβατικών προς το αντικείμενο, πιο popular, και με την δυνατότητα μακρύτερης ή/και συχνότερης προβολής έργων. Ίσως αυτό να είναι το μεγάλο στοίχημα της δεύτερης δεκαετίας του Φεστιβάλ, το οποίο φέτος διοργάνωσε την 21η έκδοση του. Πλέον, ως ο μακροβιότερος θεσμός στο κέντρο της πόλης το Φεστιβάλ επιδιώκει να πάρει τη θέση του και χωρικά, αποκτώντας έναν δικό του χώρο-κέντρο ψηφιακών δράσεων, όπως έχει συμβεί με τους περισσότερους αντίστοιχους πολιτιστικούς φορείς του εξωτερικού χωρίς ποτέ να εγκαταλείπει την έννοια της ετήσιας “γιορτής- φεστιβάλ” του κάθε άνοιξη.

 

Διεθνής Ιδιαιτερότητα

Σε σύγκριση με αντίστοιχα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, όπως το φημισμένο Ars Electronica στην Αυστρία ή το Transmediale στο Βερολίνο, το ADAF διατηρεί έναν πιο ανοιχτό και πολυμορφικό χαρακτήρα, με έντονη έμφαση στην προσβασιμότητα και την ανάδειξη νέων δημιουργών. Αν και ενδέχεται να υπολείπεται σε ορισμένες υποδομές και κυρίως στο είδος και εύρος της κρατικής υποστήριξης που λαμβάνει σε σχέση με τα πιο καθιερωμένα φεστιβάλ της Κεντρικής Ευρώπης, έχει καταφέρει να διαμορφώσει μια ιδιαίτερη ταυτότητα. Αυτή η ταυτότητα ενσωματώνει τη σύγχρονη αστική κουλτούρα της Αθήνας και συνδέει την τεχνολογία με καίρια ζητήματα πολιτισμού, κοινωνίας και βιωσιμότητας.

 

Το ADAF δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ, αλλά ένας καθρέφτης της ψηφιακής εποχής, ένα πεδίο πειραματισμού και ένας κόμβος διαλόγου για το μέλλον της τέχνης και της τεχνολογίας που αξίζει να περάσει στην επόμενη φάση του με συνεχή παρουσία στην πόλη της Αθήνας.

 

πηγή: ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ