Υπάρχουν ιστορίες που σήμερα ακούγονται απίθανες, όχι επειδή δεν συνέβησαν, αλλά επειδή θα θέλαμε να πιστεύουμε ότι δεν θα μπορούσαν να συμβούν ξανά. Μας θυμίζουν πως η Τέχνη δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη· κινείται πάντα μέσα σε πολιτικά συμφραζόμενα, φορτωμένη ιδέες, φόβους και μηχανισμούς αποκλεισμού. Και το ανησυχητικό είναι ότι δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε πολύ πίσω για να τις αναγνωρίσουμε.

Η πρόσφατη παγκόσμια ιστορία μάς δείχνει πόσο εύθραυστες παραμένουν οι κατακτήσεις της ελευθερίας της έκφρασης — και πόσο εύκολα μπορούν να τεθούν ξανά υπό αμφισβήτηση.

Μια ανάρτηση του ιστορικού και συγγραφέα Σταύρου Παναγιωτιδη, μας το θύμισε:

ΠΩΣ ΧΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΚΑΣΟ;

“Το Μακεδονικό Μουσείο Συνέντευξη Τέχνης είχε την ευκαιρία η πρώτη του έκθεση, το 1979, να είναι με έργα του Πικάσο! Και γιατί δεν συνέβη; Ναι, για τον λόγο που μπορείτε να φανταστείτε. Επειδή ο τότε υπουργός Βορείου Ελλάδος (επί Μεταπολιτευσης, έτσι, όχι επί Χούντας!) τον έκοψε λέγοντας “Ποτέ δεν θα περάσει αυτός ο κομμουνιστής!”.
Πριν κάποια χρόνια μπορούσαμε να πιστεύουμε πως αυτές οι ιδεες είχαν μείνει πίσω διά παντός. Άλλωστε, ζήσαμε και την εποχή που ο Κώστας Καραμανλής πήγαινε στον Άη Στράτη και τιμούσε την ιστορία των πολιτικών κρατουμένων του νησιού. Ακούγοντας σημερινές δηλώσεις υπουργών, καταλαβαίνουμε πόσο λάθος κάναμε. Η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ”

**η φωτογραφία δημιουργήθηκε με εργαλεία ΤΝ